Nagmumura ako. Mula pagtungtong ko ng high school, nag-umpisa na yung ugali kong yon. Dumating pa nga sa point na halos every sentence, may kahalong mura lalo na kapag overwhelmed ako ng sari’t-saring emosyon. Pero hindi naman na masyado ngayon, although minsan nadudulas pa rin, hindi na kasing intense at reckless gaya noon.
Pero dito malinis ang record ko: I’d never involved anyone’s parents sa mga blasphemous statements ko. NEVER. Especially the P-I word? No, never kong dinugtungan ng pronoun na ‘mo’ yung murang yon, out of joke man o seryosohan. Nakakagago naman kasi di’ba? Tahimik sila sa mga tahanan natin, tapos madadamay sila sa murahan brigade nyo?
Sana nababasa nyo ‘to. I’m not trying to impose my morals on anybody. Ang gusto ko lang iparating, watch your words. Lalo na kung hindi mo naman kaya yan sabihin ng harapan, tapos ipo-post mo sa internet? O kaya naman mumurahin mo yung hindi mo naman kilala ng personal. Bakit, close ba kayo?
You know their names, not their story. Sikat yan, di’ba? I-apply mo. Wag lang sa sarili mo. Pati na rin sa iba. Try mo lang. You don’t know their upbringing, their past, their backgrounds, their LIFE. So shut up, okay? Kahit minsan lang.
“You see, Puckerman, that’s what you’re missing out on. True love.”
(Source: mermaidblues)
What I’ve been working on! It’s finaly finished :D
So we have:
Sam and Mercedes- Batman and Catwoman
Finn and Rachel- Superman and Wonderwoman
Santana and Brittany- Xavin and Karolina from Runaways
Quinn and Artie- Professor X and Moira
Kurt and Blaine- Wiccan and Hulkling
Puck and Lauren- Green Lantern and Hawkgirl
Mike and Tina- Spiderman and Black Cat
Jesse- Gambit
Will and Emma- Sue Storm and Mr. FantasticI have lots of feels about everyone and won’t bother you with them xD
BTW: Click for full size
Welp, I’m dead.
Epic Fail.
Let’s see what’s wrong with this phrase, shall we?
Using “epic to very insignificant, nonessential things is an insult to the word itself. According to Webster’s dictionary, the word ‘epic’ is defined as
Narrated in a grand style; pertaining to or designating a kind of narrative poem, usually called an heroic poem, in whichreal or fictitious events, usually the achievements of some hero, are narrated in an elevated style.
I guess small stuffs don’t count as deserving to be narrated in a grand style, right?
Now, let’s go to the word “fail”.
Isn’t this a verb? Now, a noun (epic) and a verb (fail) together? Isn’t this awkward?
I know. I’m no grammarian. But shouldn’t we be aware of this?
Bakit ba tayo vain? What’s with vanity that’s so appealing to us?
Ano bang meron sa memories? Di’ba ginagawa lang tayo nun na past-oriented?
Mahirap ba talaga mag-mature? Para ba yung trabaho tuwing holiday naang bigat sa loob gawin?
Marami akong tanong, marami na rin kasi akong nakita. Maraming nalaman. Maraming pinipilit intindihin. Maraming gustong ipaintindi.
Self-righteous na ba ‘ko masyado? Kating-kati na ba ‘kong i-impose sa iba yung mga prinsipyo ko sa buhay? Feeling ko na ba eh ang taas ko na?
NO. THAT’S NOT MY POINT.
Para kasing masyado ng maraming nangyayari, pero heto pa rin tayo, super self-centered. Marami ng kailangang harapin, pero we still live like we’re never growing old, as if maturity is not an option.
Wala lang. Masakit lang sa ulo. Lalo na kapag alam mong hindi naman justified ang mga iniinda nilang hang-ups sa buhay. Ang sarap lang patikimin ng lupa sa bayolenteng paraan.
January 15, 2008.
Matagal na pala. Four years? Ang bata-bata ko pa nun. Yung mga nagawa ko’t nangyari nga sa’kin last week, para sa’kin ang tagal ng panahon eh. Yung something na four years ago pa kaya.
Pero lahat naalala ko pa. Yung oras ng gising ko that day. Oras ng pagligo ko. Pag-fetch sa’kin sa kwarto ko. Yung mga oh-so-private-moments-that-I-can-never-share-without-embarassing-myself stuffs. Lahat. Super vivid sa memories ko. Lahat ng yon na na-experience ng 12-year-old kong katawan at utak, nandito parin sa memorya kong wala yatang pinatawad. Pati yung pinagke-kwentuhan nung mga nurse memorized ko pa. Hay.
Bakit ko nga ba ginagawan ng post yung nangyari? Kasi gusto ko ipaalala sa sarili ‘ko na matapang ako, noon man o ngayon. FOREVER. Na walang may kaya nung kinaya ko. Na kaya ko pang harapin lahat ng pwedeng mangyari. Yun ako. Matibay.
Hindi ko napigilang maalala yung malaking peklat na naiwan sa’kin. Hay. Feel ko tuloy bigla kantahin ang Rolling in the Deep ni Adele. Lol.
There was this stupid person who happened to be posting stupid prejudice-based thinking about UPLB 5 years ago. I know, it’s an old issue, but agriculture is just about pag-aararo? I hope namatay na sya sa gutom ngayon. Self-centered b*tch. Just because she happened to be from UPD College of Law didn’t give her the privilege to underestimate people from elbi like as if inferior kami sa kanila. Rot in hell, dumbass.